Berk | De Groote Heide

Berk

De berk is een geslacht uit (je raadt het al) de berkenfamilie. Dit geslacht komt verspreid voor over het noordelijk halfrond, een belangrijke vermelding daarbij is dat ze winterhard zijn. Dit betekent dat deze boom de winter zonder enige bedekking overleefd. De berk is ook de enige boomsoort die van nature voorkomt op Groenland en Ijsland, dat geeft wel aan dat de boom tegen een (sneeuw)stootje kan. Wat je zelf ook weleens bij berken ziet is dat ze in horizontale banden afbladderen van de bast op de stam. De nieuwe bast van de berk is soms wit, maar deze kan ook rood of zoals de meeste bruin zijn. Dit hangt af van het soort. 

Rupsvormige katjes

De mannelijke bloeiwijze van van berken heeft gele, hangende rupsvormige katjes, die voor de winter aanwezig zijn. Dit is een gemengde bloeiwijze waarbij er rupsvormige 'bladeren' groeien. In de afbeelding hierboven is een voorbeeld te zien. De mannelijke bloeiwijzen (de gele katjes) zijn onderaan omgeven door de staande vrouwlijke bloeiwijzen met knopschubben. Door de wind wordt het stuifmeel verplaatst. Berken kunnen alleen in de herfst en winter gesnoeid worden omdat er bij het uitkomen van het blad een zeer sterke sapstroming is. 

Berk

De berk groeit het liefste in moerassige streken. Verder stelt de berk weinig eisen aan zijn omgeving en daardoor komt de boom in alle milieus en grondsoorten voor. Meer naar het noorden tegen de boomgrens aan kan de berk zich door de kou niet meer staande houden en kruipt dan als een struik over de grond. 

In het noorden van Scandinavië en Rusland vindt men oude berkenbossen, die men oerbossen zou kunnen noemen. Op de toendra's komen ook struikvormige berken voor. De boom is veel in Rusland te zien, dit kan een reden zijn waarom de berk een heilige boom is bij Siberische volkeren. De geest van de berk is een rijpe vrouw die af en toe vanuit de wortels verschijnt. Wanneer een mens van haar melk drinkt vertienvoudigt dit zijn kracht. 

De Finnen geloven dat de wereldgeest als adelaar op de berk zit. Voor de Germanen was de berk de boom der wijsheid. Volgens hen hadden bladeren, twijgen en sap magische en geneeskrachtige eigenschappen. Bij de Kelten is de berk gewijd aan Bergha of Bridged, godin van dichtkunst, waarzeggen, geneeskunst en smeedwerk. De heilige Bridged van Kildare was godin van wedergeboorte, vuur en vegetatie. Op 1 februari wordt in Ierland nog steeds het feest van de Heilige Bridged gevierd. De Keltische Druïden gebruikten berkentwijgen bij inwijdingsrituelen.

Zoals je kunt lezen is de berk voor velen dus meer dan alleen een boom. Zie je voortaan een berk, wees dan voorbereid dat er iets onmenselijks kan gebeuren. 

Sitemap
x
Wij gebruiken cookies. Klik hier voor meer info.